Rüfət Əhmədzadə:"Atmosfer"
16:19 – 09 Aprel, 2014

Rüfət Əhmədzadə
Atmosfer
(hekayə)
Mən bilirdim ki, belə olacaq. Bir şeyin üstündə çox əsəndə – külək yarana bilər, havalar soyuyar, şaxta düşər, boran olar, çovğun qalxar... Və həyatda itirməyə ən çox qorxduğum şey – bizim birgəliyimizdir. Qorxuram ki, bircə anda sovrulub yoxa çıxar. Amma itirdim səni. Daha doğrusu, “biz” deyilən şeyi.
Bu “biz” əvəzliyi elə “köpəyoğlu” şeydir ki, onu dilində çox hallandıranda başına bəla olur. Məsələn, deyirlər ki, “pulu çox saymazlar, azala bilər”. Sonra deyirlər ki, “körpə uşağın yanaqlarından çox öpməzlər, uşaq əriyər”. Daha sonra, bəzi internet filosofları da peyda olub, sevginin kitabını yazmış dahilər kimi məsləhətlər verirlər: “Sevdiyinizə onu çox sevdiyinizi çox hiss etdirməyin, yoxsa sizdən bezə bilər”... Doğrudan ha! Olmaya bezdin məndən? Axı elə də çox hiss etdirmirdim.
Evdən səhər 9-da çıxıb axşam 9-da qayıdırdım. Onda da yorğun-arğın. Çay içir, çörək yeyir, yarım saat belə dincəlmədən otururdum kompyuterin qarşısına... Halbuki, işdə 12 saat şüasını aldığım kompyuterlə 1 saat əvvəl sağollaşmışdım. Evdəki isə başqa – bu kompyuterdə yarımçıq əsərlərim gözləyirdi məni. Gecə saat 3-ə qədər yazırdım, pozurdum, siqaret çəkir, bir az gəzişir... Heydən düşüb, məcburən yatağa girənə qədər.
Deməli, heç sənin üstündə əsmirdim də. Amma sevirdim. Vallah, billah, sevirdim. Elə sevirdim ki, sənə qədər olan sevgililərimin heç birini düşünmür, yada salmırdım. Sənə az vaxt ayırdığıma görə küsürdün, mənsə bu küskünlükdən ilhamlanıb ayrılıq ruhunda şeir yazırdım. Və sən düşünürdün ki... Əşşi, axı mən necə edəydim ki, lirik şair obrazımı evləndikdən sonra da qoruya bilim. İncimə, amma həmişə şən sevgi şeirlərinə gülmüşəm.
Bəlkə, xoşbəxtliyimizi bir az fərqli yaza bilərdim. Sənin duyğulu gözlərində, oğlumuzun məsum təbəssümündə... Amma mən, həmişə sizi xoşbəxt etməkdə acizliyimdən ilhamlanmışam. Mənə bədbəxtliyim şöhrət gətirib. Başqa obrazla mümkünsə də belə, mən artıq bu “oyunun içindəyəm” - ən azından, belə düşünürdüm. Və özümçün əsirdim – ruhumu oxucularım üçün yelpik edərək.
Və bir də bilirdim ki, çox şeir yazmaq ruzini qaçırır. Bunu kimsə deməmişdi mənə. Heç hardan oxumamışdım. Sadəcə qeybdən gələn səsmi deyim, yoxsa beynimin bir guşəsində oyanan qorxu instinkti... Təcrübəylə də görmüşəm bunu. Mən çox lirik şeirlər yazdıqca, daha da uğursuz olmuşam. Sanki bədbinliyim ətrafımdakı bütün müsbət auranı dağıdıb, əvəzində mənhus bir atmosfer yaradıb. Onda sonra isə...
Sonra çox çabaladım, çox əlləşdim, çox əsdim... Sən daha səbir etmədin, daha dinləmədin. Sənin gözlərin doldu, amma səbir kasan da dolmuşdu... Daha nə şeirlərim, nə də yalvarışlarım səni saxlaya, o sevgini, o birgəliyi qaytara bilməzdi.
Sənsiz, sizsiz qalanda əsməyə başladım. Bizdən əsər-əlamət qalmadığını görüb, dəli kimi hayqırdım, uzun-uzun uladım da... Əllərim siqaret dumanını sağa-sola yardı, amma bu lənətlənmiş atmosferi heç cür dağıda bilmədim. Uğursuzluq məni bədənimin hər hüceyrəsindən sıxmağa başladı. Bir anda intihar fikrinə düşdüm...
Sonra səndən zəng gəldi. Ürəyim çırpındı. İlk görüşümüzün həyəcanı kimi, amma ondan da çılğın... Küləklər evimi başına aldı. Boran yarandı, çovğun qalxdı... Şaxta qanımı dondurdu. İntihar edəcəkdim, yaşamağa məna qoymamışdın. Amma ölməyə də məna qoymadın. Xəbərdarlıq elədin, “hər ay uşaq üçün aliment verməlisən” dedin. Nə yaxşı ki, mənim niyə və kim üçün yaşadığımı yadıma saldın. Daha lirik şeirlər yazmağa vaxt olmayacaq.

X

XƏBƏRLƏR
BÖYÜT